من و خودم!

روزت مبارک هم قطار!

mahighermez72 — Wed, 04 Nov 2009 15:30:18 GMT

خرداد امسال بود... خیلی دور هم نبود آن بازه ی زمانی که ما را،همه ی مارا از ما به "دیگری" تبدیل کرد... شاید از همان طرح رنگی شروع شد و از ۸۰ سال به ۸ سال هم رسید... همه گیر شد! خیلی ها می گفتند سن رای پایین آمده،که باعث شد این حس ها به دبیرستان ها هم بکشد.وقتی گفتند نه و خبری نیست اما... اما موج که بیفتد دیگر دست بردار نیست.حالا دیگر برای کسی مهم نبود که می تواند رای بدهد یا نه... حالا شب امتحان،درس را کنار بگذار.مناظ.ـره قطعا" مهم تر بود! امتحان ها را که دادیم ، دو روز تا روزی که یک ماه انتظارش را کشیده بودیم،مانده بود... کمتر کسی بود که شب ها خانه بماند... و بعد آن جمعه ی سیاه و آن شنبه ی خونـ.ین... اما کسی کوتاه نیامد... جز همان هایی که اجازه ی خروج از خانه را نداشتند...

و حالا ... حالا و امروز... امروز روز دانش آموز است.امروز جواب مرگ بر آمریکا ها با مرگ بر روسیـ.ـه داده شد.امروز یار دبستانی ِ من ها،در دبیرستان ما،از ته دل گفته شد.امروز هیچکس از شعار دادن در حیاط مدرسه با ناظم و مدیر نترسید.امروز حتی پرچم آمریکا را هم لگد نکردیم...

البته در جایی دیگر لبخند ها محو شد... اما امروز ما لبخند زدیم و حتی ناظم اخموی مدرسه هم... لبخندی سـ.ـبز!

این کوچه ی علی چپ که می گن اینجاست؟

mahighermez72 — Mon, 02 Nov 2009 14:59:18 GMT

یکی از بی شمار غزاله هایی که می شناسم،داشت پای تخت سبز ِ کلاس ، به یک ناغزاله{!} فیزیک یاد می داد.معلم وارد کلاس شد،اما آنها متوجه نشدند،کسی هم نخواست مزاحم علم اندوزیشان بشود.کمی که گذشت غزاله برگشت و معلم را دید که نگاهش می کند! زیاد جدی نگرفت و با لبخند نشست... معلم هم نشست! تا این جای کار به خوبی پیش رفت.اما وقتی غزاله به معلم گفت: خانوم وقتی وارد کلاس می شوید ، یک اِهنی ، اوهونی چیزی ، من به شخصه فر خوردم! معلم هم به قدری مبهوت بود که ترجیح داد خودش را سبک نکند!!! من هم برای باز کردن فر خودم،آهنگ برادر اشکین0098 که می گوید"به دنبالت می آم با جانی واکر،با موهای فر" را زمزمه می کنم...

->کامنتینگ شما از من پسورد می خواد! قضیه چیه؟

->جوجو! من اصلا" نمی تونم وبلاگت رو باز کنم... برای کارت خوشگلی که درست کردی ، مرسی :*

پ.ن:90درصد پست حذف شده! متوجه هستم!

بعد اونوخ می گن فحش دادن خوب نیست :|

mahighermez72 — Thu, 29 Oct 2009 20:29:18 GMT

کلا" ما همه چیمون مثل همه! از اون بالا بگیر تا این ته!

اعلام می کنند که اگر 15 درصد از یک کلاس مریض باشند کلاس تعطیله! بعد یک-سوم کلاس غایبند و شانزده نفر حاضر هم از شدت سرفه و عطسه و اینا،تو باکتری و ویروس غلت{؟}می زنند ! تازه معلم ها هم درس می دهند،هم امتحان میگیرند،هم ایراد می گیرند که چرا غایب بودی! بعد اونوخ مامانم به من می گه فحش دادن خوب نیست :|

این سومین باری هست که بعد از تابستون سرما می خورم.یک هفته ای طول کشیده و هنوز هم خوب نشده م! یعنی کلا" خیلی باحاله! تا یکی خوب می شه دوباره از یکی دیگه که تازه مریض شده،ویروس قرض می گیره! کلا" یه صورت یک چرخه ی ادامه داره! و هیچ نوع تلاشی هم قرار نیست در بهبودش صورت بگیره!اعتراضی داری؟ وارد نیست! :|

پ.ن:خسته م! درس دارم! با یه عالمه امتحان! :(

پ.ن:تمام معده و مری و فیها خالدون ِ بدنم از شدت سرفه درد می کنه :|

پ.ن: هشت ِ هشتِ هشتادوهشتِ تون مبارک! :) تولد قدمت دار ترین دوست ما هم مبارک! :)

تولدم مبارک! :)

mahighermez72 — Thu, 22 Oct 2009 13:34:18 GMT

هفده ساله شده م!

یک فوت محکم می کنم و تمام...

بزرگ شدم... !؟

تولدم مبارک! :)

+خداحافظ 16 سالگی... هر چه بود گذشت...

پ.ن:کاش بودی...

مدرسه نوشت

mahighermez72 — Mon, 19 Oct 2009 19:59:18 GMT

+طولانیه... خیلی... از همین جا معذرت می خوام و اعلام می کنم احیانا" اگر وقتتون رو می گیره نخونید :)

شنبه/شنبه ها،تا چهار مدرسه م.غرغر نکردنم به خاطر اینه که ریاضی داریم و من که معمولا" به خدای غر معروفم، در این رابطه سکوت می کنم! هر چند که واقعا" خسته کننده ست... زنگ اول معلم دینی می آید... درس می دهد که فکر می کنم اگر کسی همشهری ش بود،حتما" متوجه می شد.اما متاسفانه ما نمی فهمیم! در هر صورت خیلی هم مهم نیست! زنگ دوم معلم عربی می آید! ایشان سوژه ای است برای خودش! هر جلسه،اعلام می کند که وقت بسی اندک است! بعد درس را می دهد با آب و تاب.تمرین ها را که حل می کنیم،حدود نیم ساعت توی راهرو قدم می زنند تا زنگ بخورد! ولی باز هم وقت کمه! می فهمی ؟ زنگ آخر... زنگ آخر معلم ریاضی-هندسه،یعنی معلم مورد علاقه،شاید هم معلم درس های مورد علاقه ی من! نمی آید.با بچه ها جمع می شویم پانتومیم بازی کنیم.جمله ی اول را ما می گوییم: مقدار پلانکتون ها در آب دریا زیاد است. جمله ی بعدی که قرار بود گروه مقابل بگوید را، من می خواستم اجرا کنم.الحق که جمله ی جالبی بود: "خزه مورینیو سرمربی تیم اینتر میلان است" کل اجرایش ٣ دقیقه وقت برد! یکی از بچه ها فحش می داد که من خیلی خوش شانسم که وقتی دکمه ی اینتر روی صفحه کلید را نشان می دهم و شوت می کنم،می فهمند منظورم اینترمیلان است.در حال و هوای خودمانیم که معلم می آید و کلی هم خوش خوشانش می شود که هیچ کس نه توی حیاط است،نه در کلاس دیسکو ست. ساعت همینطور با دو – دو تا،چهار تا می گذرد... یواش یواش،چشم هایم درد می گیرند.با چند ضربه به گیجگاهم سعی می کنم خواب را بپرانم.که انگار زمین لرزید. داشتم با خودم سبک سنگین می کردم تا رابطه بین ضربات و لرزیدن زمین را بیابم که معلم گفت زلزله نیامد؟ پس یعنی مغزم سالم است.چرا.انگار زلزله بود.اما ما بی بخار تر،شاید هم خسته تر از آنیم که این جینگولک بازی های مربوط به مانور زلزله را برای این این زلزله ی واقعی،اجرا کنیم. ثانیه ها کند می گذرند اما بالاخره ساعت به ٤ می رسد. با امید به فرداهایی بهتر،به خانه بر می گردیم.

یکشنبه/قرار است ما را سر زنگ ریاضی،ببرند تا ستاره بشناسیم.پس زنگ اول را که زنگ آمار است،معلم ریاضی می آید.درسش را می دهد.در حالی که دو تا کلاس را در یک کلاس نشانده می گوید: "بد هم نیست.به آدم حس استاد بودن دست می دهد!" و بعد می خندد. زنگ بعد،فیزیک.جالب است.خیلی! کل کتاب ١٨٠ صفحه است و ما در ٢٧مین روز مهر صفحه ی ٥٠ را تمام می کنیم.با این سیر تصاعدی،فکر می کنم کتاب تا آخر آبان تمام شود. معلم تند تند درس می دهد و من فکر می کنم که حتما" به دخترخاله بگویم،بگویم که باید بهم فیزیک یاد بدهد.نیمه های زنگ،آماده ی رفتن به اردو می شویم و من خدا را شکر می کنم که معلم نرسید امروز کتاب را تمام کند!!! در یک جایی که بهش می گفتند اتاق ستاره شناسی نشستیم.دروغ چرا.فکر می کردم با نمونه ی واقعی سر و کار داریم.اما جایی که ما رفتیم یک اتاق شبیه سازی شده به آسمان بود با ستاره و دب اکبر و اصغر و ... و بعد راجع به تک تک سیاره ها حرف زد.اما من هر چه منتظر شدم تا سوالم را قبل از پرسش،جواب دهد حرفی نزد.آخر از معلم فیزیک که کمی هم شوخ است پرسیدم"پس سیاره شازده کوچولو کجاست؟" می خندد.سوال من جدی بود! ، مدرسه که بر می گردیم،هر چقدر سر راه اصرار می کنیم که یه سر هم به اریکه بزنیم!!! می خندند.ما جدی بودیم اما آنها می خندیدند.زنگ ریاضی که پیچیده شد،معلم می پرسد حالا چیزی هم یاد گرفتید؟ الهام می گوید بعله! و بعد می گوید اسم سیاره ها را! معلم می گوید یعنی نمی دانستید؟؟؟ و بعد می خندد.ما هم می خندیم.خنده هایش هم،جدی است!

دوشنبه/زنگ اول معلم زبان فارسی می آید.این هم از آنهایی ست که انقدر هر مسئله ای را باز می کند که آخرش کمکش می کنیم تا جمعش کند.از حق نگذریم،معلم خوبی ست.صدای خیلی خوبی هم دارد.شاید بتواند اخبارگوی خوبی باشد!چون خواننده نمی شود!! بعد از آن ، درسی که از ابتدای تاریخ ، ازش فراری بودم. جغرافی برای من کاملا" مثل یک کابوس است.معلم،انسان جالی ست...انقدر برای خط به خط کتاب سوال و نکته در می آورد که خدایت را شکر کنی که جغرافی جز دروس عمومی کنکور نیست... . زنگ آخر باز هم فیزیک.با همان سرعت تصاعدی درس می دهد و من باز هم به دخترخاله فکر می کنم.و به دخترکی که به خاطر اینکه درس را یاد نگرفته،گریه می کند،نگاه می کنم.خدا رحم کرده هزار جور کتاب و معلم خصوصی هست و این دخترک انقدر پریشان... هنوز در فکر دخترک و خودم و دخترخاله ام،که سمیرا می گوید برویم...کجا؟آها! انگار زنگ خورد.

سه شنبه/زنگ اول،ادبیات می پرسد.معلم که همان معلم زبان فارسی ست،از هر چرت و پرتی که بتواند یک آرایه بیرون می کشد.آرایه تف سر بالا،آرایه تف سر پایین،آرایه تف سمت راست و آرایه ی آب دهان سمت چپ!با این آرایه بازی های مسخره،گند می زند به تمام زیبایی که یک شعر می تواند داشته باشد.یعنی احساساتت را بریز دور! بنشین آرایه حفظ کن! حس موقع ی درس خواندن که آب و نان نمی شود... . یک سوال! یعنی آرایه هم آب می شود و هم نان...؟ زنگ بعد ریاضی داریم.تمرین ها را حل می کند و گاهی یادآوری می کند که ما خیلی خنگیم! و ما می خندیم.راست هم می گوید.خنگ هم نباشیم _که هستیم _خنگ بازی در می آوریم.جلسه ی بعد امتحان داریم.امتحانی که معلوم نیست در چه سطحی ست و دست و پای همه می لرزد.خودش زلزه ای ٨ ریشتری ست! ٤ ریشتر که چیزی نیست... . بعد هم دبیر شیمی... این معلم چقدر دوست داشتنی ست... برای درس دادنش از همه ی وجود مایه می گذارد.جوری که اگر حوصله ی گوش دادن نداشته باشی،عذاب وجدان ولت نمی کند... که یکی انقدر سعی کند و تلاش کند تا تو یک فرمول یاد بگیری و تو با لبخند سر تکان بدهی و در دل به دلتنگی هایت برسی؟نه... نمی خواهم.وقت هست... این یکی نه! دل تنگی م با مرگ ماری کوری برخورد می کند و گم می شوم در کتاب.زنگ که می خورد ، سمیرا را نگاه می کنم.برویم...

چهارشنبه/معلم زبان آنقدر سرمان را با تاجیک و کتاب کار شلوغ کرده که،هیچ کاری را ، نمی توان درست انجام داد.بالاتر از سطح کتاب درس می دهد و این خیلی خوب است.اما در صورتی که معلم سال قبل هم،همینطور باشد.تویی که کلاس زبان می روی به کنار،او که زبان را در حد خودش هم نخوانده باشد چه؟ با خودم می گویم سرت به کار خودت گرم باشد.به دیگران چه کار داری!زنگ بعد بازهم جغرافی.دوباره،شروع می کند از بِ یِ بسم الله،از صفحه ی اول درس می پرسد.هرچقدر هم که این کار به نفع دانش آموز باشد و ال و بل،به نظر من کار بیهوده ای ست.نظر من هم خیلی محترم است!خیلی ها!می پرسد.درس می دهد.جلسه ی بعد باز هم می پرسد و باز هم درس می دهد.جغرافی درس مزخرفی ست.حتی از تاریخ هم،شاید مزخرفتر.تاریخ ، تاریخ ایران گاهی قشنگ بود و گاهی نفرت انگیر.در کل در هیچ برهه ای از زمان،چه آن زمان که در دبستان تاریخ می خواندیم،در آن کتاب که هم از آقای هاشمی حرف زده بود،هم جغرافی بلغور کرده بود هم تاریخ،چه در راهنمایی که تاریخ مشروطه بود و این حرف ها... کلا" تاریخ و جغرافی و صد البته مطالعات اجتماعی درس های مزخرفی هستند.البته به غیر از همان آقای هاشمی که از کتاب مطالعات اول دبیرستان خیلی هم مفید تر بود!زنگ بعد باز هم شیمی داریم.و من مجبورم تکه های حواسم را از گوشه و کنار ذهنم جمع کنم و همه را بیاندازم در یکی از خمیدگی های مغرم و راهشان را هم سد کنم.گفتم که... روا نیست وقتی این معلم انقدر برای تدریسش زحمت می کشد،من به این فکر کنم که"این یک اصل است.هر وقت خواستی با گروهی گرم بگیری،اول باید یک موضوع پیدا کنی و خودت را مسخره کنی و وادارشان کنی با تو به خودت بخندند.آن وقت همه چیز حل می شود.هم تو به مقصودت می رسی هم آنها می فهمند که آدم با جنبه ای هستی!!!" فقط لحظه های آخر ... دلم می خواهد تمام شود... خستهم...

پنجشنبه/من نمی دانم ... فکر کن که پنجشنبه باشد و تو ورزش داشته باشی،آمادگی دفاعی و پرورشی... زنگ های اول معلم ورزش می گوید بروید توی حیاط بسکتبال بازی کنید.من الآن می آیم.در فرهنگ لغلتش الآن خلاصه می شود در حدود پنج دقیقه ی آخر زنگ.می آید و نگاهی می کند به آنهایی که بازی می کند.سر تکان می دهد و می گوید وسایل را جمع کنید. گاهی هم،اول صبحی، دراز نشست می زنیم، می دویم و از این جینگولک بازی ها ... . زنگ وسط اگر قرار باشد کتاب،کتاب مضحکی مثل امادگی دفاعی باشد ، ترجیح می دهی با معلم صحبت کنی.یعنی معلم با شما صحبت کند! او حرف زند و از تجربه های خودش با فرزاندانش بگوید و تو از تجربه هایت با مادر... بیشتر،کلاس پرورشی ست.برعکس آن کلاس پرورشی که می توان گفت تقریبا" کلاس قرآن است.موضوع بحث و تحقیق می دهد... آزاد! هر چه خواستید! هر چه... اما باید آیه ی قرآنی مرتبطش هم بنویسی... آنوقت است که ترجیح می دهی که راجع به اسلام یا نهایتا" حجاب یا در کل داستان یک بزرگی، تحقیق کنی تا آیه ی قرآن را راحت تر پیدا کنی...زنگ که می خورد با یاد آوری این که امشب را بی استرس می خوابی،لبخند می زنی...انگار که یک حس ، یک جور انرژی آزاد شده ی کوتاه مدت، در مغزت وول می خورد...

غروب جمعه را دوست ندارم... چون انرژی آزاد شده،که توی مغزم بازی می کرد را جمع می کند و باخودش می برد... !

جشنواره باد بادک ها!

mahighermez72 — Fri, 16 Oct 2009 18:44:18 GMT

از باد بادک ها خوشم میاد... وقتی اوج می گیرند و بالا می رن که با باد مخالف رو به رو بشن...

بین این سه تا باد بادک،اونی که از همه بالا تره و اینوره، باد بادک من و دخترخاله ست... آخرشم تاب نیاورد... انقدر رفت بالا که نخش تموم شد و پرواز کرد... دیگه هم ندیدیمش...

این هم چند تا از باد بادک ها... توی اون دایره سفیده یه نقطه ی ساه بود که قهرمان بادبادک ها بود D: بالاترترین! D:

->جشنواره ی بادبادک ها،جمعه بیست چهارم مهر ، پارک پرواز

+خب این که کتاب شعر قصر امین پور رو پیدا نکنی،هیچ فایده ای که نداشته باشه،حد اقل می تونی به جای اینکه اعصاب خودت رو خورد کنی، هشت کتاب رو برای اولین بار ورق بزنی... :) و این هم نتیجه اش :

دنگ... دنگ ...
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ.
زهر این فکر که این دم گذر است
می شود نقش به دیوار رگ هستی من.
لحظه ام پر شده از لذت
یا به زنگار غمی آلوده است.
لیک چون باید این دم گذرد،
پس اگر می گریم
گریه ام بی ثمر است.
و اگر می خندم
خنده ام بیهوده است.

دنگ... دنگ ...
لحظه ها می گذرد.
آنچه بگذشت ، نمی آید باز.
قصه ای هست که هرگز دیگر
نتواند شد آغاز.
مثل این است که یک پرسش بی پاسخ
بر لب سر زمان ماسیده است.
تند برمی خیزم
تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز
رنگ لذت دارد ، آویزم،
آنچه می ماند از این جهد به جای :
خنده لحظه پنهان شده از چشمانم.
و آنچه بر پیکر او می ماند:
نقش انگشتانم.

دنگ...
فرصتی از کف رفت.
قصه ای گشت تمام.
لحظه باید پی لحظه گذرد
تا که جان گیرد در فکر دوام،
این دوامی که درون رگ من ریخته زهر،
وا رهاینده از اندیشه من رشته حال
وز رهی دور و دراز
داده پیوندم با فکر زوال.

پرده ای می گذرد،
پرده ای می آید:
می رود نقش پی نقش دگر،
رنگ می لغزد بر رنگ.
ساعت گیج زمان در شب عمر
می زند پی در پی زنگ :
دنگ... دنگ ...
دنگ...

هذیون!

mahighermez72 — Tue, 13 Oct 2009 21:26:18 GMT

+واقعا" موندما...با اين قد و قواره و اينا* و اينا*، هي فرت و فرت سرما منو مي خوره،اگه مثلا" خيلي کوچولو و ريزه ميزه بودم سرما با من چه کار مي کرد! احتمالا" کارمون با هم به جاهاي باريک مي کشيد! :| شايد حتي مجبور مي شدين از تو منکرات جمعمون کنيد... شايدم ديگه دير مي شد و کار از کار گذشته بود و اينا ... D:

* "اينا" ي اول نشانه ي ادامه ي قد و قواره س!
* "اينا" ي دوم استعاره از شعر معروفِ من بودم و مامانم ايناست! اونجا که مي گه: "من بودم و مامانم اينا،شمسي خانوم و مامانش اينا،جميله اينا و دليله اينا! اينا و اونا و اونا و اينا!"
به خدا همين رو مي گه! باور کنيد من فقط سرما خوردم. هنوز به مرز جنون گاوي D: نرسيدم!

در ضمن "اينا و اينا" در سطر اول نثر بالا ، جناس تام است! و "اينا" ي سوم،در سطر آخر "اينا" ي زينت است D:

پ.ن: يکي از سرگرمي هاي مفيد من تو مدرسه اينه که از مبينا خواهش کنم مرغ بشه! انقدر قشنگ {صدا + اداي} !!! مرغ ها رو در مي ياره که گاهي شک مي کنم به ماهيتش D:

می دانم خدا...

mahighermez72 — Tue, 13 Oct 2009 16:29:18 GMT

مي داني خدا... من هميشه به نشانه هاي تو ايمان داشتم... هر کجا که باشم...

مي دانم خدا... دنياي تو که خودت بزرگي،براي بنده هاي کوچت هم کوچک است.چه رسد به تو... و من چه ساده دل به بهانه هاي مختلف شکايت مي کنم پيش تو... تويي که درد همه را مي بيني و دم نمي زني... درد عزيزترين هايت را.و چه صبري در آزمودن داري... نمي دانم محاسباتت را چگونه انجام دادي که دختري که دو سال است نديدمش،زنگ بزند... زنگ بزند و بگويد رعنا... بگويد مادر رعنا رفت.در حالي که من هفت ماه است از رعنا خبر نداشتم.رعنا کنکور داشت...

نمي دانم خدا... خيلي مانده تا بفهمم.اما سخت مي آزمايي اين دخترک را... رعنايي که نه فقط براي من،که براي همه آنهايي که مي شناسندش،الگويي از تمام خوبي هاست... از آن دو سال دوستي،از آن دو سالي که سر کلاس زبان کنار هم نشستيم،با هم خنديديم و افطار کرديم و گاهي حتي،يادم است وسط اسپيکينگ ها،درس هم خوانديم، هيچ وخت به ياد ندارم،رعنا کسي را رنجانده باشد.يادم است،فقط يکبار،وقتي دخترک از مادرش ناليد،تند گفت نه! مادرت اشتباه نمي کند.تو اشتباه مي کني...

مي دانم رعنا... تويي که هميشه گفتي توکل بر خدا،اين بار هم توکلت بر خداست... من تاب حرف زدن ندارم. اين را هم براي خودم نوشتم... که يادم باشد که يادت در يادم بود...

430+2!

mahighermez72 — Fri, 09 Oct 2009 10:47:36 GMT

+پی نوشت پست پیشم درست از آب در اومد و ما این هفته رو بی تلفن و مسلما" بی اینترنت سر کردیم! خب تنها فایده ای که داشت این بود که فهمیدم کسی که وبلاگ نداره،یا وبلاگ نمی خونه بیشتر از کسی که وبلاگ داره یا وبلاگ می خونه می خوابه! به خدا! سر ساعت ده ِ شب پاک و پاکیزه،مثل گل یاس نمی رفتم تو کلاس! می رفتم تو رختخواب!

+مدرسه همچنان خوبه... سعی می کنم با هم کنار بیایم...

+این که من اینجا کمتر ناله می کنم نه دلیل بر اینه که خیلی خوشم نه دلیل بر اینه که ناراحتم! باور کن! D:

+این معلم ریاضی-هندسه ی ما! خب؟ یعنی آخرشه هااااااااا! D: هر پنج دقیقه یه بار می گه شماها چقدر خنگین! از ته دل ها! D: ولی من همچنان ازش خوشم می یاد ! به سلامتی تا ساعت چهار هم،شنبه ها باید مدرسه بمونم! ریاضی و بله و اینا!

+هر کی ازم رشته م رو می پرسه،بعدش حتما" می پرسه که می خوام چه رشته ای توی دانشگاه بخونم! منم می گم فرقی نمی کنه! هر چی خدا بخواد! می گن یعنی واقعا" نمی دونی؟ ریاضی برای چی رفتی پس؟ ایشششششش D: بی هدف،خودشونن ها!

+روز اولی که رفتم مدرسه،از یک دختری که بعدا" هم دیگه ندیدمش،پرسیدم اسمت چیه؟گفت غزاله! چند روز بعد با یکی توی کلاس راجع به لاست صحبت می کردم گفتم راستی اسمت چی بود؟ گفت غزاله! توی راه برگشت با یکی دوست شدم گه حدود پنج سال از من کوچیک تره! :) دختر دوست داشتنی ایه و بر حسب اتفاق اسم اونم غزاله ست! پریروز داشتم با یکی از بچه های 2/1 ریاضی حرف می زدم،گفتم ببین...؟گفت اسمم زهرائه،اما بهم می گن غزاله! دیگه رسما" نزدیک بود خودم رو بکشم! حتی ممکن بود که خودم رو غزاله هم معرفی کنم!!! D:

*فردا،فردا یعنی شنبه،شنبه یعنی هیجدهم مهر،هیجدهم مهر یعنی تولد یکی از بهترین نگار های روی زمین :) دوستی من و نگار خیلی طولانی نیست...به سال هم نکشیده،اما خیلی دوستش دارم... نگار ... عزیزم تولدت مبارک! امیدوارم تک تک لحظه هات پر از آرامش و موفقیت باشه دختر

ارتباط یک نفره!

mahighermez72 — Thu, 01 Oct 2009 15:42:55 GMT

+به دخترخالهِ می گم:بیا خونمون! برات خامه شکلاتی با موز{خیلی علاقه منده D: } می خرما!

می گه: او َ ه! چه کاریه از اینجا پاشم بیام خونه ی شما ! خب می رم سوپر خامه شکلاتی می خرم دیگه!

به روح اعتقاد نداره کلا"! D:

___________________________________

+معلم پرورشی: من الآن با شما کلاس دارم؟

یکی : خانوم ما پرورشی داریم!

+آره خب می دونم.آخه اون کلاسم پرورشی دارن،یکی از کلاس ها رو من درس می دم، یکی رو هم خانوم مشکل گشا!

پَری.ن: خانوم مشکل گشا؟ مگه آجیله ؟ =)) {صدای انفجار در کلاس =)) }

+بغل دستی دار شدم! بامزه ست :) اسمش سپیده ست! تازه با یه عالمه نفر هم ارتباط{فک کنم یه طرفه D: } برقرار کردم!

___________________________________

پ.ن: مرجان ، عزیزم تولدت مبارک :* متولد ماه مهری و رو دست نداری کلا"! ;) با کلی آرزو های خوب ِ خوب! :*

پ.ن: ما آمدیم اینجا غر غر کردیم که ما اینجا ای دی اس ال نداریم و ال و بل! تلویزیون هم به دیار باقی شتافت!{کل ساختمون قطع شده تمام کانال ها!مدیونی اگه فک کنی بحث پارازیت و ایناست! D: } خدایا غلط کردم! پس فردا آب و برقمون هم قطع می شه! :| دو روز بعد خونه هم نابود می شه باید از تو جوب وبلاگ آپ کنم D: